Jakie prawo jest właściwe dla umów z kontrahentem z UE?

Celem rozporządzenia jest ujednolicenie prawa prywatnego międzynarodowego w zakresie stosunków umownych wynikających ze spraw cywilnych i handlowych, w których dochodzi do kolizji praw różnych państw. Sprawy cywilne i handlowe to sprawy, dla których charakterystyczna jest równorzędność stron stosunku prawnego i których źródłem są przepisy prawa cywilnego albo handlowego.

Roszczeniami, mającymi źródło w umowie, są natomiast wszelkie zobowiązania, które zostały przez strony nawiązane w sposób dobrowolny. Logiczną konsekwencją jest zatem wyłączenie z zakresu spraw cywilnych i handlowych, spraw wynikających z przepisów prawa podatkowego, celnego i administracyjnego.

Zgodnie z rozporządzeniem, jeżeli dojdzie do sporu między przedsiębiorcami mającymi siedziby w państwach UE w związku z zawartą między nimi umową,

w której nie dokonali wyboru prawa właściwego, wątpliwości co do prawa, które należy stosować, rozstrzygnie ww. rozporządzenie Rzym I.

Zobacz: Kiedy trzeba ogłosić niewypłacalność spółki?

Przykładowo – jeżeli strony nie dokonały wyboru prawa właściwego np. dla umowy sprzedaży towarów lub umowy o świadczenie usług, to takie umowy podlegać będą prawu państwa, w którym sprzedawca lub usługodawca ma miejsce zwykłego pobytu.

Należy przy tym dodać, że miejscem zwykłego pobytu w przypadku osoby fizycznej, działającej w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej jest miejsce głównego przedsiębiorstwa. Gdy spór będzie dotyczył przedsiębiorcy unijnego i kontrahenta spoza UE, właściwe będą postanowienia konwencji międzynarodowych.