Zasady ustalania i poboru opłaty targowej reguluje ustawa z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Jest ona przymusową daniną publiczną o charakterze podatku, a jej uiszczenie nie wiąże się z żadnym ekwiwalentnym świadczeniem.

Organem podatkowym właściwym w sprawie opłaty targowej jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta (art. 1c ustawy o podatkach lokalnych).

Od dnia 19 czerwca 2011 r. obowiązują nowe przepisy dotyczące opłaty targowej. Zgodnie ze zmianą przepisów od dnia 19 czerwca 2011 r.:

• Opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem, iż opłacie tej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach.
• Targowiskami są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż.

Polecamy: Zezwolenia, pozwolenia, koncesje - opłata skarbowa

Rada gminy, w drodze uchwały, określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie, z tym że w roku 2011 stawka opłaty targowej nie może przekroczyć 699,27 zł dziennie. Przepis art. 19 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi podstawę do podjęcia przez radę gminy uchwały określającej zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłaty targowej.

W stosunku do wcześniej obowiązującego brzmienia art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zrezygnowano z pobierania opłaty targowej od sprzedaży dokonywanej w budynkach lub ich częściach będących targowiskami pod dachem lub halami używanymi do targów, aukcji i wystaw. W pozostałym zakresie nowa redakcja art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wprowadza zmian.