Płatność oraz faktura w walucie innej niż polski złoty

Odpowiadając na zadane pytania, w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na nowelizację Kodeksu cywilnego. Otóż, począwszy od 24 stycznia 2009 r. uchylona została obowiązująca dotychczas tzw. zasada walutowości uregulowana w art. 358 § 1 ww. Kodeksu nakazująca wyrażanie zobowiązań pieniężnych na obszarze Rzeczpospolitej Polskie tylko w złotych polskich (poza wyjątkami przewidzianymi w ustawie).



Obecnie dopuszczalnym jest więc dokonywanie rozliczeń pomiędzy polskimi podmiotami w walucie obcej (np. euro). Jednocześnie w sytuacji, gdy strony wyraziły zobowiązanie kontraktowe w walucie innej niż polska dłużnik (tutaj: kontrahent spółki) i tak może spełnić świadczenie w złotych polskich. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa, orzeczenie sądowe będące źródłem zobowiązania lub czynność prawna zastrzega spełnienie świadczenia w walucie obcej (358 § 1 Kodeksu cywilnego w brzmieniu aktualnym).

Odnośnie możliwości wystawiania faktur VAT w walucie obcej przez polskiego podatnika (tut. Spółkę) stwierdzić trzeba, iż obowiązujące przepisy w zakresie podatku VAT, a w szczególności regulacje rozporządzenia Ministra Finansów z 28 listopada 2008 r. w sprawie m.in. wystawiania faktur , nie określają w jakiej walucie należy wykazywać kwoty ujmowane w treści faktury.



Wyjątkiem jest sama kwota podatku VAT, która powinna być wykazywana w złotych polskich, bez względu na walutę, w której ustalona została kwota należności (vide: § 5 ust. 6 rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U.z 2008 r. Nr 212, poz. 1337).

Zobacz: Wiara w koniec kryzysu