Wyrażanie zobowiązań w walutach obcych

Przed nowelizacją tego przepisu zasadą było, że zobowiązania pieniężne na obszarze Polski mogą być wyrażone tylko w pieniądzu polskim. Aby mogły być wyrażone w euro lub dolarach musiało to wynikać z przepisów rangi ustawowej (np. prawa dewizowego).

Obecnie obowiązuje inna zasada. Według niej jeżeli przedmiotem zobowiązania jest suma pieniężna wyrażona w walucie obcej, dłużnik może spełnić świadczenie w walucie polskiej, chyba że ustawa, orzeczenie sądowe będące źródłem zobowiązania lub czynność prawna zastrzega spełnienie świadczenia w walucie obcej. Oznacza to, że w pełni dopuszczalne jest wyrażanie zobowiązań na terenie Polski w walutach obcych.

Ustawodawca skupił się na uregulowaniu sytuacji, kiedy pomimo tego, że zobowiązanie z umowy jest np. w euro, dłużnik chce uregulować dług w złotówkach. Jest to możliwe, o ile umowa nie zawiera zastrzeżenia, że zarówno wyrażenie zobowiązania jak i jego uregulowanie odbywa się w euro. Prawdopodobnie intencją ustawodawcy było ochrona przed sytuacją, kiedy zdobycie waluty w której w umowie wyrażono zobowiązanie z różnych przyczyn (kryzys, konflikt wojenny, embargo) nie jest możliwe bez poniesienia wysokich kosztów.

Zobacz: Jak wykorzystać innowację w biznesie: ubezpieczenia zdrowotne

Kodeks cywilny pozwala ustalić według jakiego kursy obliczyć ile zobowiązanie dłużnika np. we frankach szwajcarskich jest warte w złotówkach. Wartość waluty obcej określa się według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia wymagalności roszczenia, chyba że ustawa, orzeczenie sądowe lub czynność prawna stanowi inaczej. Taka reguła może jednak spowodować straty po stronie wierzyciela. Wystarczy, że nastąpi załamanie rynku walutowego.