Wskaźnik Altmana stworzony na podstawie analizy kilkudziesięciu firm giełdowych z rynku USA, na dodatek firm produkcyjnych, dobrze opisuje właśnie ten typ przedsiębiorstw. Nie wydaje się jednak równie przydatny w przypadku:
a) firm nie wycenianych publicznie (działających poza giełdą);
b) firm usługowych czy świadczących usługi finansowe lub np. ubezpieczeniowe;
c) nie można też było wykorzystywać go per analogiam, w przypadku firm działających na rynkach mniej stabilnych niż rynek amerykański – choćby na rynkach wschodzących (np. Azja czy Europa środkowa i wschodnia, po transformacji).

Polecamy: Firma w kryzysie – restrukturyzacja zobowiązań

E. Altman, zdając sobie sprawę z ograniczeń opublikowanego w 1968 roku wskaźnika (Z)

w roku 1984 opublikował formułę lepiej dopasowaną do firm nienotowanych na giełdach,

a w roku 1990 formułę dla rynków mniej ustabilizowanych niż rynek amerykański

gdzie:

Różnice pomiędzy wskaźnikami sprowadzają się do zmiany wagi przypisywanej poszczególnym zmiennym X; do zastąpienia ostatniej zmiennej wyrazem wolnym (3,25) w formule dla rynków niestabilnych (Z”) oraz określenia interpretacji uzyskanego wyniku.

Polecamy: serwis Leasing

Powstało kolejne narzędzie do całościowej oceny kondycji finansowej firmy, przydatne inwestorom, graczom giełdowym czy analitykom.  Ale też bardzo przydatne właścicielom i kierownikom firm i na to pragnę tutaj zwrócić szczególną uwagę. O ile dla tych pierwszych, duże znaczenie ma w jakich przedziałach znajduje się otrzymany wynik (jeśli poniżej 1,8 dla Z i Z’ lub 5,5 dla Z” prawdopodobieństwo bankructwa jest wysokie; jeśli powyżej 3,0 dla Z i Z’ i 5,5 dla Z” – niskie); czy zastosowany model przystaje do danej firmy czy może fałszywie opisuje jej stan? O tyle wykorzystując go wewnątrz firmy, nie ma to już tak wielkiego znaczenia.