Zdaniem Komisji Europejskiej Wielka Brytania tą regulacją naruszyła przepisy art. 169-171 Dyrektywy 112, ustanawiające ogólną zasadę podatku od wartości dodanej, jaką jest prawo do zwrotu podatku naliczonego. Komisja była zdania, że treść art. 2 Dyrektywy 13 pozwalająca wykluczyć prawo do zwrotu wynika z błędu prawodawcy wspólnotowego, a zatem państwo członkowskie powinno stosować wykładnię art. 170-171 Dyrektywy 112 zmierzającą do skorygowania tego przepisu, tzn. przyznać prawo do zwrotu, zgodnie z ogólną zasada podatku od wartości dodanej.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) zwrócił uwagę, że art. 2 Dyrektywy 13 jest przepisem sformułowanym jasno i precyzyjnie, stanowiącym lex specialis w stosunku do ogólniej normy art. 170 i 171 Dyrektywy 112 – przepis ogólny nie może zaś derogować zrozumiałego przepisu szczególnego. Odnosząc się do zarzutów Komisji, Trybunał zauważył, że treść art. 2 Dyrektywy 13 nie może wynikać z błędu, ponieważ jego sens powtarza art. 5 Dyrektywy 9 – prawodawca wspólnotowy nie mógł zaś pomylić się dwukrotnie.

Polecamy: serwis Zakładam firmę

Trybunał stwierdził również, że nawet przyjmując, że prawodawca popełnił błąd dokonując wskazanego zapisu, wykładnia korygująca nie może mieć miejsca. Nie można bowiem zarzucać państwu członkowskiemu, że to dokonało implementacji jasnego i precyzyjnego brzmienia art. 2 Dyrektywy 13 zamiast dokonać jego wykładni korygującej w celu dostosowania się do generalnej logiki wspólnego systemu VAT.