Stosownie do właściwych w tej sprawie przepisów art. 9 ust. 1-2 ustawy o VAT, art. 2 ust. 1 lit. b (i) oraz art. 20 dyrektywy 2006/112/WE wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów następuje wtedy, gdy w związku z przemieszczeniem z jednego państwa członkowskiego do drugiego państwa członkowskiego prawo do rozporządzania towarem jest przenoszone pomiędzy stronami transakcji. Przy czym – zasadniczo – obydwie strony transakcji muszą działać jako podatnicy. Bez znaczenia zaś jest w którym państwie te podmioty mają status podatnika oraz czy są w ogóle zarejestrowane lub w którym państwie członkowskim dokonano ich rejestracji.

Innymi słowy, jeśli rozporządzono towarem oraz dokonano jego przemieszczenia dochodzi do wewnątrzwspólnotowego nabycia również wtedy, gdy podatnik-dostawca był zarejestrowany w innym państwie niż miejsce wysyłki lub rozpoczęcia transportu. Taka sytuacja oznacza jedynie to, iż dostawca nie będzie uprawniony do zastosowania stawki 0% w kraju wysyłki lub rozpoczęcia transportu. Natomiast sytuacja nabywcy nie ulega zmianie. W dalszym ciągu jest on obowiązany do rozliczenia WNT w deklaracji.

Zasadniczym celem informacji podsumowujących jest weryfikacja, czy transakcje zwolnione u dostawcy zostały efektywnie opodatkowane w państwie przeznaczenia (u nabywcy). Dlatego art. 262 dyrektywy 2006/112/WE nakłada zasadniczo na podatników wykonujących WDT oraz usługodawców obowiązek powiadomienia organów skarbowych, iż transakcje powinny zostać rozliczone przez nabywcę.