Przede wszystkim wskazać należy, że pracodawca ma prawo zakazać wykorzystania telefonu służbowego (komórkowego lub stacjonarnego) do prywatnych celów. Nie oznacza to jednak, że automatycznie ma on prawo do infiltrowania treści rozmów telefonicznych. 

Pomimo tego wielu prawników dopuszcza taką możliwość – zwłaszcza w przypadku telefonów służbowych. Jest to jednak stanowisko kontrowersyjne i należy o tym pamiętać.

Warto zauważyć, że zgodnie z art. 267 § 1 Kodeksu karnego kto bez uprawnienia uzyskuje dostęp do informacji dla niego nieprzeznaczonej, m. in. podłączając się do sieci telekomunikacyjnej podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Jak wynika z tego przepisu karalne jest uzyskiwanie dostępu do informacji bez stosownego uprawnienia.

Należy tu zauważyć, że żaden przepis prawa (w szczególności Kodeks pracy) nie upoważnia wprost pracodawcy do nagrywania rozmów pracowników. Dlatego pracodawcy „ratują” się zapisami regulaminów pracy lub układów zbiorowych pracy, z których wynika zakaz wykorzystywania telefonów służbowych do rozmów prywatnych i możliwość nagrywania rozmów służbowych. 

Z uwagi na powyższe zasady należy jednak wykluczyć możliwość podsłuchiwania prywatnych rozmów telefonicznych pracowników, prowadzonych – nawet w miejscu pracy – z prywatnych telefonów. Pracodawca nie jest więc uprawniony do zakładania urządzeń podsłuchowych w miejscu pracy i monitorowania ten sposób zachowania pracownika.