Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności:

•  stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone;

•  naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji;

•  nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji.

Ustawodawca zastrzegł, że nie chodzi tu o sumę indywidualnych interesów konsumentów, zaś jedna z dyrektyw unijnych precyzuje, że powinna być to praktyka narażająca na uszczerbek interesy znacznej grupy ludzi lub wszystkich, sprzeczna z prawem danego państwa członkowskiego.

Pomocna jest też definicja Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: „Z naruszeniem zbiorowych interesów konsumentów mamy do czynienia wówczas, gdy bezprawna praktyka przedsiębiorcy dotyka nieograniczonej liczby osób – to znaczy potencjalnie każdy może zostać przez nią poszkodowany.”

Naruszeniem zbiorowych interesów konsumentów nie będzie zatem przypadkowe błędne naliczenie prowizji przez bank wszystkim użytkownikom, korzystającym z określonego rachunku. Natomiast stosowanie niejasnych zasad naliczenia prowizji w regulaminie lub umowie już podpadałoby pod te praktyki.

Warto też pamiętać, że katalog praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów nie kończy się na działaniach wymienionych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumenta (stosowanie niedozwolonych klauzul umownych i naruszenie obowiązku informacyjnego). Przepis ten dotyczy całego polskiego porządku prawnego, zatem także ustawy o nieuczciwych praktykach rynkowych, o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, a nawet ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i aktów prawnych niższego rzędu, jak rozporządzenia.

Przeczytaj też: Czym są nieuczciwe praktyki rynkowe