Art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z 16 lutego 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 ze zm.) wprowadza zakaz stosowania przez przedsiębiorców porozumień, których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie lub inne naruszenie konkurencji na rynku właściwym.

Jednym z najsurowiej ocenianych rodzajów zakazanych na gruncie art. 6 porozumień jest tzw. zmowa cenowa polegająca na ustalaniu przez przedsiębiorców, bezpośrednio lub pośrednio, cen i innych warunków zakupu lub sprzedaży towarów.

Jak rozumieć pojęcie porozumienia ograniczającego konkurencję?

Na gruncie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów pojęcie „porozumienia” ustawodawca interpretuje bardzo szeroko. Z jednej strony może ono przybrać formę pisemnej umowy, z drugiej, za ograniczające konkurencję mogą zostać uznane także wszelkie inne uzgodnienia między co najmniej dwoma przedsiębiorcami dokonane w jakiejkolwiek formie, a zatem również ustnie.

Często pojawiający się w praktyce problem dotyczy konieczności udowodnienia istnienia między przedsiębiorcami jakiegoś rodzaju porozumienia. Z uwagi na fakt, że zakaz uczestnictwa w zmowach cenowych i grożące za to kary są dobrze znane, jest oczywiste, że działania o takim charakterze są potajemne, a dokumenty związane z porozumieniem ograniczone do minimum.

W konsekwencji, w postępowaniu antymonopolowym bywa niekiedy konieczne zastosowanie domniemań faktycznych – istotne dla rozstrzygnięcia sprawy fakty uznaje się za ustalone, jeżeli wniosek taki można wyprowadzić z innych ustalonych faktów (wyroku Sądu Apelacyjnego z 9 października 2009 r., sygn. akt VI ACa 86/09).