Ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym z dnia 23 sierpnia 2007 r. (Dz. U. 2007, nr 171, poz. 1206) ma na celu ochronę konsumentów przed przedsiębiorcami, stosującymi wobec nich nieuczciwe praktyki rynkowe. Dla przedsiębiorcy kluczowe jest określenie modelu przeciętnego konsumenta w celu interpretacji postanowień ustawy i oceny jego zachowań względem konsumentów.

Określenie modelu przeciętnego konsumenta jest istotne już na etapie kwalifikacji danego zachowania przedsiębiorcy jako nieuczciwej praktyki rynkowej. Zgodnie a art. 4 ust. 1 ustawy praktyką taką jest bowiem dane zachowanie przedsiębiorcy, jeżeli spełnia łącznie następujące przesłanki:

• jest sprzeczne z dobrymi obyczajami
• w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu

Polecamy: Czy wiesz kiedy jesteś konsumentem?

Przez pryzmat wpływu zachowania przedsiębiorcy na przeciętnego konsumenta ocenia się wiele aspektów działalności gospodarczej, np. możliwość potencjalnego wprowadzenia klienta w błąd, agresywność praktyki rynkowej czy wybraną przez przedsiębiorcę formę reklamy.

Definicja wzorca przeciętnego konsumenta w polskim ustawodawstwie jest odzwierciedleniem unijnych aktów prawnych oraz dorobku orzeczniczego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy przeciętnym konsumentem jest konsument, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny. Oznacza to, że można od niego oczekiwać pewnego stopnia wiedzy i orientacji w rzeczywistości, chociaż wiedza ta nie może być kompletna i profesjonalna.