Gratis musi być za darmo. Na gruncie prawa konkurencji przedsiębiorca ma obowiązek oznaczać swoje produkty w sposób rzetelny, niewprowadzający konsumenta w błąd. Rozpowszechniane przez niego informacje dotyczące własnego przedsiębiorstwa i oferowanych przez siebie produktów i usług muszą być nie tylko prawdziwe, ale także zrozumiałe.

Innymi słowy, przedsiębiorca ma obowiązek poinformować klienta o cenie danego produktu czy usługi, a także uwzględnić, co jest w nią wliczone. W konsekwencji za produkt lub jego część oznaczone przez przedsiębiorcę jako „gratis” konsument nie powinien zapłacić. W przeciwnym wypadku zachowanie przedsiębiorcy może zostać uznane za wprowadzanie klienta w błąd.

Ramy prawne

W takiej sytuacji zastosowanie znaleźć mogą przepisy zarówno ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji z dnia 16 kwietnia 1993 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.), stojącej na straży utrzymania prawidłowych stosunków między przedsiębiorcami, jak i ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym z dnia 23 sierpnia 2007 r. (Dz. U. 2007, nr 171, poz. 1206), mającej na celu ochronę interesów konsumentów.

Na gruncie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym zakazane jest rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji oraz rozpowszechnianie prawdziwych informacji w sposób mogący wprowadzać w błąd, co w szczególności dotyczyć może ceny, sposobu obliczania ceny lub istnienia szczególnej korzyści cenowej.