Ograniczenia w nabywaniu nieruchomości w Polsce dotyczące zagranicznych przedsiębiorców

Zagraniczny przedsiębiorca – czyli kto?

Może dojść do sytuacji, w której osoby fizyczne będą nabywać nieruchomość i dopiero później decydować się na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Albo też przedsiębiorcy zagraniczni przy okazji rozszerzania zakresu działalności będą nabywać nieruchomości w Polsce.



Należy oczywiście dokonać także rozróżnienia między sytuacją osób fizycznych/przedsiębiorców z Europejskiego Obszaru Gospodarczego (kraje UE + Islandia, Liechtenstein oraz Norwegia) a zainteresowanych nabyciem nieruchomości w Polsce podmiotów z innych państw.

Pojęcie osób zagranicznych obejmuje (art. 5 Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - Dz.U. z 2004 r., Nr 173, poz. 1807 z późn. zm.):

1. osobę fizyczną nieposiadającą obywatelstwa polskiego; odpadło zatem kryterium miejsca zamieszkania,

2. osobę prawną z siedzibą za granicą,

3. jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną posiadającą zdolność prawną, z siedzibą za granicą.

Natomiast przedsiębiorcą zagranicznym jest osoba zagraniczna wykonująca działalność gospodarczą za granicą. Należy zwrócić zatem uwagę, że np. spółka kapitałowa wykonująca działalność gospodarczą wyłącznie w Polsce, ale posiadająca siedzibę np. w Niemczech będzie przedsiębiorcą zagranicznym w rozumieniu polskiej ustawy.

Zasady nabywania nieruchomości przez cudzoziemców reguluje ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004r. nr 167 poz. 1758). Istotne zmiany wprowadziła ustawa z dnia 20 lutego 2004 r. o zmianie ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz.U. z 2004r. nr 49 poz. 466), obowiązująca od dnia 26 kwietnia 2004 r.