Umowa leasingu polega na odpłatnym przekazaniu przez leasingodawcę na rzecz leasingobiorcy określonego przedmiotu do użytkowania. Nie jest ona uregulowana w polskim prawie cywilnym. Zalicza się ją do tzw. umów nienazwanych.

Zawierana jest między leasingodawcą, czyli przedsiębiorcą, który przekazuje do odpłatnego używania rzecz w leasing, a leasingobiorcą, który zobowiązuje się przyjąć tę rzecz do okresowego używania. Strony określają w niej okres używania przedmiotu leasingu, wysokość opłaty leasingowej oraz ewentualną możliwość nabycia przedmiotu leasingu na własność.

Polecamy: Jakie tajemnice kryją firmy leasingowe?

Leasing ruchomości

Umowa zawiera pewne cechy umowy dzierżawy, użyczenia oraz sprzedaży na raty. Natomiast w czystej postaci nie jest żadną z tych umów. Przy umowie użyczenia powinien występować element bezpłatnego używania rzeczy, a umowa leasingu ma zawsze charakter odpłatny.

Z kolei przy umowie sprzedaży na raty kupujący staje się właścicielem rzeczy, a następnie płaci raty ustalone w umowie. Natomiast podmiot oddający przedmiot w leasing przez cały czas umowy jest właścicielem rzeczy.

Umowa leasingu może mieć dwie formy: leasingu z ukierunkowaniem na zwrot lub leasingu z ukierunkowaniem na sprzedaż po zakończeniu okresu użytkowania. Przez cały czas trwania umowy firma leasingowa jest prawnym właścicielem przedmiotu umowy. Stosuje przy tym takie zabezpieczenia, które gwarantują jej prawidłową realizację umowy i uzyskanie przewidywanych korzyści ekonomicznych. Umowa korzystna jest też dla leasingobiorcy, ponieważ może używać na przykład samochodu albo parku maszynowego, a nie musi od razu uiścić ceny zakupu tej rzeczy, a w dodatku przy tym zaciągać wysoko oprocentowanego kredytu.